KSIĄŻKI 

Linia Krwi

Do księgarń trafiła właśnie nowa powieść Jamesa Rollinsa z cyklu „Sigma”. Nim jednak poświęcimy jej nieco więcej miejsca, warto przypomnieć poprzednią – „Linię krwi”.

Sigma to specjalna jednostka rządowa, której zadania wykraczają poza kompetencje innych formacji i biur. To fachowcy, którzy nie zawahają się przed niczym, a jednocześnie zawsze doprowadzą sprawę do końca, swojego lub jej. Co najważniejsze, ci kompetentni specjaliści są niezwykle wygodni do porzucenia w przypadku niepowodzenia. Rollins mistrzowsko miesza wysokooktanową akcję z intrygą godną powieści Dana Browna. Seria opisująca działania komandora Graya Pierce’a zaliczyła już liczne wzloty i spory spadek formy, ale ósmy tom nie powinien zawieść ani miłośników cyklu, ani czytelników, którzy sięgną po książkę przypadkowo. Gwarantuję, bo sam jestem tego przykładem. O serii słyszałem, ale jakoś zawsze było coś innego, czemu wolałem poświęcić swoją uwagę. Tym razem, mimo obaw, czy odnajdę się w całości, sięgnąłem po lekturę i przepadłem z kretesem, dopóki jej nie skończyłem.

W Somalii w brutalny sposób zostaje uprowadzona kobieta w zaawansowanej ciąży. Wkrótce okazuje się, że to przebywająca incognito na urlopie córka samego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Ten natychmiast angażuje do działania grupę Sigma, która wpada na trop Gildii, swych odwiecznych wrogów, a jednocześnie odkrywa, że cała akcja ma związek z legendarnym skarbem Bachal Isu i zagadką nieśmiertelności. Im dalej w las, tym bardziej tropy się plączą, historia przenika się z nanotechnologią, a nasi bohaterowie nie mają czasu narzekać na nudę i brak możliwości utraty życia. Podróż przez świat pod gradem kul w wyścigu o życie córki i wnuka prezydenta staje się tym bardziej niebezpieczna, gdy okazuje się, że ktoś z góry pociąga za zupełnie inne sznurki…

Nie będę ukrywał, że znam wszystkie postacie i cieszę się, że znów je zobaczyłem. Przyznałem się na początku do nieznajomości cyklu. Nie przeszkadzało mi to jednak w żaden sposób polubić Pierce’a i jego towarzyszy, ze szczególnym wskazaniem na twardziela Kowalskiego. Postacie są takie jak powinny być w tego typu literaturze – wiarygodne, nieskomplikowane, heroiczne. Takim jest tutaj nawet pies, któremu autor poświęcił nawet specjalne formy narracji (oparte ponoć na naukowych badaniach). Powieść jednak od pierwszych stron porywa gwałtowną akcją, której tempo nie ustaje nawet na moment, rzucając nas co chwilę w inne miejsca i aspekty intrygi. To nie jest literatura wysokich lotów i niewątpliwie znajdą się malkontenci narzekający na jej swoistą pulpowość, ale kto by się tym przejmował, gdy ma się do czynienia z tak porywającą akcją i niebanalnymi rozwiązaniami fabularnymi. Mogę ponarzekać jedynie, że spodziewałem się więcej wątków historycznych, które ustąpiły miejsca naukowym odkryciom z pogranicza science-fiction (choć autor podaje źródła mówiące, że żaden z wynalazków nie jest przez niego wymyślony, co więcej – jest realny!), jednak jest to drobiazg, w porównaniu z emocjami jakie towarzyszyły mi przez cały czas czytania książki i pozwoliły na kilka godzin odpłynąć do niezwykłego świata brawurowych pościgów, wielkich strzelanin i światowych spisków, pozostawiając za sobą szarość dnia codziennego. Rzadko która książka robi to tak dobrze.

Kultura Gniewu
Poprzedni

Powrót rzęsorka [recenzja]

Studio Lain
Następny

Ballada o Halo Jones [recenzja][komiks]

Łukasz Radecki

Łukasz Radecki

Pisarz, nauczyciel, poeta, muzyk, redaktor, publicysta. Autor zbiorów opowiadań - "Kraina bez powrotu: Opowieści Niesamowite" (2009), "Horror klasy B" (2015), oraz cyklu „Bóg Horror Ojczyzna” (do tej pory dwa tomy: „Złego początki” i „Wszystko spłonie”) (2013). Wraz z Kazimierzem Kyrczem Jr wydał zbiór "Lek na lęk" (2011), z Robertem Cichowlasem zaś „Pradawne zło” (2014) oraz powieści "Miasteczko" (2015) i "Zombie.pl" (2016). Muzyk zespołów ACRYBIA, DAMAGE CASE i WILCY. Prowadzi własny blog literacki, stale pisze dla Horror Online, Grabarza Polskiego, Atmospheric Magazine i Dzikiej Bandy. Szczęśliwy mąż, ojciec dwójki dzieci.

Brak komentarzy

Dodaj komentarz