cyann 80%
30 Wrz 2016

Cyann t.1 – oryginalna wizja science-fiction [recenzja]

Doczekaliśmy się kolejnego albumu mistrza europejskiego komiksu, Francoisa Bourgeona. Tym razem twórca zabiera nas w podróż na inne planety, choć „Cyann” ma wiele wspólnego z poprzednio u nas wydanymi, historycznymi opowieściami Francuza.

Tomasz Miecznikowski 0
BrainDead_TV_Series-238671012-large 60%
30 Cze 2016

BrainDead – polityka, kosmiczne mrówki i eksplodujące mózgi [recenzja]

W gorącym politycznie okresie w USA, raptem na kilka miesięcy przed wyborami prezydenckimi, Amerykanie wypuścili pokręconą, serialową satyrę, w której równie ważni co polityka, okazują się przybysze z kosmosu.

Tomasz Miecznikowski 0
Banksy Dzika Banda 19
05 Kwi 2016

Banksy – humor, polityka i sztuka uliczna [galeria]

Banksy to pseudonim brytyjskiego artysty lub grupy artystów \ specjalizujący się w sztuce ulicznej będącej mieszanką graffiti i techniki szablonowej.

Paweł Deptuch 0
Dzika Banda
04 Kwi 2016

Ministerstwo kontra Instytut, czyli patologia mechanizmów

Po odwołaniu Grzegorza Gaudena, czyli dyrektora Instytutu Książki internet zawarzał – zwolniono człowieka niezastąpionego. Tylko czy zamiana człowieka, usprawni działanie instytucji, która w ogromnej mierze zależna jest od Ministerstwa?

Robert Ziębiński 0
Netflix
04 Mar 2016

Nie tylko Frank Underwood, czyli 8 złych fikcyjnych polityków

Dzisiaj ma premierę czwarty sezon „House of Cards”, a w oczekiwaniu na kolejne nieczyste zagrywki Franka Underwooda, przypomnijmy sobie kilku innych złych polityków, którzy przewinęli się przez kinowe ekrany.

Robert Ziębiński 0
Leigh2
02 Lut 2016

Katharsis kontra poprawność polityczna

Tarantino oferuje widzowi to, czego od dawna brakuje w większości kinowych produkcji: katharsis. Wikipedia definiuje to jako „uwolnienie od cierpienia, odreagowanie zablokowanego napięcia, stłumionych emocji, skrępowanych myśli i wyobrażeń”. Ja dodałbym do tych określeń jeszcze jedno: wentyl bezpieczeństwa. Wszystko sprowadza się do tego, że w ludzką naturę od zawsze wpisana jest ciemna strona – skłonność do agresji, bogata paleta przywar i negatywnych uczuć. Sztuka pozwala zarówno twórcom, jak widzom skanalizować to wszystko, rozładować w bezpieczny sposób, aby po seansie powrócić do rzeczywistości bez toksycznego bagażu. Sięgam w tym momencie pamięcią do nieistniejącej już imprezy Hard Zone, która odbywała się w warszawskim klubie studenckim „Park”. Co tydzień setki ludzi zbierały się

Jerzy Rzymowski 0
WAB 75%
29 Wrz 2015

Krew nie woda – krwista prawda o polskiej polityce [recenzja]

Krew nie woda, a polityka nie szkółka niedzielna. To zajęcie dla prawdziwych twardzieli. Bezwzględne, niewdzięczne i pełne nieprzyjemnych niespodzianek. Nieważne, czyś człowiek, czy wampir – w imię służby musisz być gotowy na wszystko.

Hubert Sosnowski 0
HBO 65%
20 Lip 2015

The Brink – beka z polityków [recenzja]

Czasami człowiek musi odreagować. Sposobów na odreagowanie jest wiele. Można się porządnie skotłować, można przyjemnie odreagować przy współpracy drugiej osoby, można też – zwłaszcza jeśli nie cierpi się polityków i wini się ich za całe zło świata – obejrzeć wakacyjny serial od HBO, „The Brink”.

Tomasz Miecznikowski 0
Dzika Banda
25 Maj 2015

Prezydent: filmowa super gwiazda

Tegoroczne wybory prezydenckie w Polsce aż proszą się o dobry biograficzny dramat, pokazujący kulisy kampanii i życiorysów kandydatów. Tyle że na jego powstanie nie mamy co liczyć. U nas wciąż prezydentowi jest bliżej do świętego niż popkulturowego bohatera.

Robert Ziębiński 0
Fot. Łukasz Cynalewski / Agencja Gazeta
28 Kwi 2015

Polityka Pop nie tyka?

W ubiegły weekend w ramach dużej imprezy popkulturalnej pewien polityk usiadł na pewnym tronie. Usiadł bez kolejki, ale ten akurat tron zawsze zdobywano szturmem tudzież zakulisowymi zagrywkami, więc w tym względzie akurat zdziwienia być nie powinno, a oburzenie prostego wliczone jest w cenę. To, co nastąpiło, ma jednak szerszy kontekst i pokazało, że jeśli chodzi o rozumienie współczesnej popkultury i procesów, jakie w niej zachodzą, zależności od innych obszarów społecznego życia, wiele musimy się jeszcze nauczyć.

Jakub Ćwiek 1
Dziękuję za tę chwilę
08 Wrz 2014

Najsłynniejsze skandale biograficzne

Francuska afera wokół książki Valérie Trierweiler „Dziękuję za tę chwilę” nie jest pierwszym skandalem w historii związanym z autobiografią. Było już parę takich, których wydanie wywołało burzę w kręgach osób publicznych (a może i kilka zawałów), również w naszym kraju. Najwięcej pikantnych faktów ujawniają w tego typu publikacjach przedstawiciele show biznesu, ale największe poruszenie budzą informacje dotyczące ludzi, dla których skandal i plotka nie są elementami pożądanego PR-u, tylko zagrożeniem – kariery, a czasem i życia osobistego.   My zapamiętaliśmy te:   1. Prawa i lewa strona łóżka, czyli – „Erotyczne immunitety” Anastazja P. (Marzena Domaros) Ten ranking nie mógł pominąć pierwszej polskiej skandalistki rynku wydawniczego, której książka zatrzęsła światkiem politycznym

Ewelina Jamka 0
Fahrenheit 9.11
24 Maj 2014

7 kontrowersyjnych filmów z Cannes

Festiwal w Cannes słynie z kontrowersji – i to nie tylko tych związanych z obnażaniem piersi przez nieznane młode aktoreczki marzące o światowej karierze. Szanowne canneńskie jury zawsze dbało o to, aby godnie z nimi współzawodniczyć, wydając werdykty spotykające się niejednokrotnie z ostrymi protestami festiwalowej publiczności, albo w ogóle dopuszczając niektóre tytuły do udziału w konkursie. Oto najbardziej kontrowersyjne z tych decyzji.   „Słodkie życie” („La Dolce Vita”, 1960), reż. Federico Fellini   Już w 1960 r. laureat Złotej Palmy okazał się dziełem… wyklętym przez Kościół katolicki. Powodem było niewłaściwe sportretowanie świętego miasta Rzym i jego mieszkańców, którzy u Felliniego trochę za bardzo lubili się „dobrze zabawić”. Ostatecznie władzom Kościoła

Bartek Paszylk 0
Wyborcze jaja, reż. Jay Roach, 2012
13 Mar 2013

Wyborcze jaja

Wyborcze jaja (The Campaign) Reż. Jay Roach. Wyk.: Will Farrell, Zach Galifianakis, Brian Cox, USA 2012 Galapagos Jay Roach to reżyser przedziwny. Potrafi niemal równocześnie realizować balansujące na pograniczu dobrego smaku komedie, jak całkiem mądre i dobre filmy polityczne dla HBO. Po kilku latach życia w takiej schizofrenii twórczej Roach postanowił połączyć te dwa wydawałoby się zupełnie odlegle filmowe bieguny kręcąc „Wyborcze jaja”. Bez obaw ten film nie jest tak głupi i zły jak może sugerować polski tytuł. Roach, połączył tu wiedzę na temat mechanizmów politycznych jaką zdobył podczas kręcenia  opartych na faktach dramatów politycznych z chwilami sprośną komedią. Efekt? Zaskakująco dowcipny i gorzko prawdziwy. Trudno bowiem powiedzieć co w

Robert Ziębiński 0