RANKINGI 

Umberto Eco (1932-2016) – powieści najlepsze

Wczoraj wieczorem pożegnaliśmy jednego z najbardziej znanych i cenionych pisarzy naszych czasów, Umberto Eco. Był nie tylko wybitnym autorem, ale przede wszystkim – wnikliwym czytelnikiem, który kochał literaturę nie bacząc na podziały – popularna czy wysoka. Poniżej przedstawiamy pięć najważniejszych naszym zdaniem powieści włoskiego filozofa i intelektualisty.

 

Imię Róży (1980)

Powieść, za którą Włocha pokochał cały świat. Zaliczana dziś do arcydzieł XXI wieku, przetłumaczona na 44 języki i sprzedana w 30 milionach egzemplarzy historia śledztwa w sprawie tajemniczych morderstw w średniowiecznym opactwie, doczekała się również znakomitej ekranizacji z Seanem Connerym i Christianem Slaterem w rolach głównych, w 1986 roku.

Wahadło Foucaulta (1988)

W Polsce wydana dopiero po pięciu latach od premiery oryginału. W swojej powieści Eco wziął na warsztat nad spiskową teorię dziejów i historię zakonu templariuszy. Trzej znudzeni mediolańscy intelektualiści wymyślają „Plan” – mistyfikację, która ma powiązać ze sobą wszystkie okultystyczne stowarzyszenia na przestrzeni wieków. Kiedy jednak wskutek  nieprzewidzianych splotów wydarzeń granice  rzeczywistości zostaną zatarte, okaże się, że rezultaty niewinnej gry mogą być dużo bardziej dramatyczne, niż bohaterowie mogliby kiedykolwiek przypuszczać.

Wyspa dnia poprzedniego (1994)

Łącząca w sobie elementy utrzymanej w duchu „Podróży Guliwera” czy „Robinsona Cruzoe”  powieści przygodowej z traktatem filozoficznym, historia cudem uratowanego z katastrofy morskiej XVII szlachcica i szpiega Roberta de la Grive. Mężczyzna trafia na nie do końca opuszczony, zacumowany nieopodal tajemniczej wyspy statek Daphne, a tam, obok rozważań naukowych, prowadzi analizę czasów w jakich przyszło mu żyć, wspomina swoje dzieciństwo i ciąg wydarzeń jakie doprowadziły go do obecnej sytuacji.

Baudolino (2000)

W swej historii o potędze słowa pisanego, Eco opowiada nam  o losach Baudolino, obdarzonego niesamowitą wyobraźnią, czternastoletniego historyka-amatora i protegowanego Fryderyka Barbarossy, który jest nie tylko  świadkiem, a wręcz inicjatorem wielu najważniejszych wydarzeń swej epoki. Oczami chłopaka widzimy więc złupienie Konstantynopola przez Krzyżowców, uczestniczymy w wyprawie do mitycznego królestwa księdza Jana i spotykamy postaci z legend. Tylko ile z tych opowieści jest prawdą, a ile konfabulacją?

Cmentarz w Pradze (2010)

Wydana w trzydzieści lat po premierzy pamiętnego „Imienia Róży” powieść kryminalno-szpiegowska, której akcja rozgrywa się w dziewiętnastym wieku. Główny bohater, Simonini (jak mówił sam Eco – jedyna fikcyjna postać w całej powieści), jest antysemitą, fałszującym na zlecenie dokumenty – w tym niesławne „Protokoły Mędrców Syjonu”, opisujące przebieg domniemanego spotkania Żydów na praskim cmentarzu, w celu ustalenia planu przejęcia władzy nad światem – które w przyszłości stały się podstawą ideologii głoszonej przez Adolfa Hitlera.

Larry MacDougall Dzika Banda 44
Poprzedni

Larry MacDougall - mroczna magia, fantasy i wróżki [galeria]

IFC Midnight
Następny

Cabin Fever - dziwny popkulturowy fenomen [recenzja]

Maciej Bachorski

Maciej Bachorski

Urodzony w 1987 roku w Środzie Wielkopolskiej. Z wykształcenia magister Administracji, choć zawodowo związany z branżą logistyczną. Z usposobienia choleryk-melancholik. Pasjonat staroszkolnych horrorów science fiction w stylu "Obcego", "Cosia" czy "Ukrytego Wymiaru", rockowej/metalowej muzyki i miodowego Jacka Danielsa. Pisze od 2011 roku, głównie opowiadania z szeroko pojętego nurtu fantastyki i publicystykę.

Publikował w "Nowej Fantastyce", a także w serwisach "Horror Online", "Szortal" (audiobook "Reguła Rothmana"), "Niedobre Literki" i "film.org.pl". Kilkukrotnie wyróżniony w konkursach na opowiadania organizowanych przez portal "Nowej Fantastyki". Z "Dziką Bandą" związany od października 2015 roku.

Brak komentarzy

Dodaj komentarz